پدر شهید مدافع امنیت، سیدروح‌الله عجمیان، در گفت‌وگو با نوید شاهد البرز به مناسبت چهارمین سالگرد شهادت فرزندش، از جوانی گفت که از ۱۲ سالگی قدم در مسیر بسیج و فعالیت‌های جهادی گذاشت، بی‌آنکه نامی از کارهای خیرش ببرد، به خانواده‌های نیازمند کمک می‌کرد و سرانجام هنگام دفاع از دو بانوی رهگذر و کمک به مردم، در حمله آشوبگران به شهادت رسید.

به مناسبت ۱۳ آبان، روز دانش‌آموز، پای صحبت‌های امامقلی صابری، پدر شهید دانش‌آموز حسین صابری نشستیم؛ نوجوانی از روستای ناریان طالقان که با وجود علاقه فراوان به تحصیل، در روزهای دفاع مقدس داوطلبانه راهی جبهه شد. او که دلبستگی عمیقی به امام خمینی(ره) داشت، پس از حضور در عملیات کربلای ۴، در عملیات کربلای ۵ و منطقه شلمچه، در سال ۱۳۶۵ به شهادت رسید. پدرش هنوز پس از گذشت سال‌ها، هر روز به زیارت مزار فرزندش می‌رود و از نوجوانی می‌گوید که دلش در جبهه جا مانده بود.

مادر شهید عادل عبدالله‌پور اصل با یادآوری آخرین گفت‌وگویش با فرزند ۱۶ ساله‌اش می‌گوید: «هرچه اصرار کردم نرو، فایده‌ای نداشت. عادل می‌گفت همه دوستانم به جبهه رفته‌اند و من مانده‌ام؛ اگر من هم بروم و شهید شوم، به خدا جنگ تمام می‌شود.» نوجوانی که با وجود دلبستگی مادر، عزمش را برای دفاع از میهن جزم کرده بود و سرانجام در راهی که انتخاب کرده بود به شهادت رسید.

پدر شهید ظهیر یوحنایی در این گفت‌وگو از فرزند ۱۶ ساله‌اش روایت می‌کند؛ نوجوانی مؤدب و مسئولیت‌پذیر که با وجود مخالفت اولیه پدر، راهی جبهه شد، مسئولیت سنگین دوشکا را بر عهده گرفت و سرانجام در عملیات کربلای ۵ به شهادت رسید. نوجوانی که هنوز فرصت نشستن پشت نیمکت‌های مدرسه را داشت، اما دفاع از میهن را رسالتی بزرگ‌تر دانست.

مادر شهید دانش‌آموز حسن حسین‌نیا کلور با مرور خاطرات فرزند نوجوانش می‌گوید: «حسن از همان کودکی آرام، مهربان و اهل قرآن بود؛ به من در کارهای خانه کمک می‌کرد و همیشه به فکر دیگران بود. پیش از رفتن به جبهه به من گفت اگر شهید شدم، مثل حضرت زینب صبور باش.»

علی‌اصغر نجم پدر می‌گوید: سیروس از پنج‌شش‌سالگی نماز می‌خواند و در محله خزانه به «پسر خوب» معروف بود. او دانشگاه را رها کرد، داوطلبانه به خط مقدم رفت و در تیرماه ۱۳۶۷، ۳۱ روز مانده به پایان خدمتش، در عملیات مرصاد تا آخرین فشنگ ایستاد و شهید شد. پیکرش پس از شش ماه مفقودالاثری پیدا شد و در قطعه ۴۰ بهشت زهرا به خاک سپرده شد.

هفده‌سال بیشتر نداشت؛ سنی که باید روی نیمکت‌های مدرسه برای آینده‌اش برنامه‌ریزی می‌کرد، اما دلش جای دیگری گیر بود. مخالفت مدیر مدرسه و دل‌نگرانی‌های مادر نتوانست مانع اراده‌اش شود؛ او راهی جبهه شد و نامش برای همیشه در تاریخ این دیار ماندگار گشت. آنچه در ادامه می‌خوانید، بازخوانی فرازهایی از زندگی شهید «مهدی شمس» به روایت مادری است که سال‌هاست داغ فرزند را با افتخار به راه و آرمان او در دل زنده نگه داشته است.»

هفده سال سن داشت؛ سنی که دنیایی از امید و آرزو برای تحصیل در رشته پزشکی را در سر می‌پروراند، اما صداقت عشق و دفاع از میهن او را به جبهه‌های جنوب کشاند. شهید محمد پورعباس، امدادگر نوجوانی که تنها یک هفته پس از اعزام و در آستانه آزادسازی خرمشهر در فکه به شهادت رسید، نمادی از غیرت نسل نوجوان است. گفت‌وگوی پیش رو، بازخوانی روایت مادری است که سال‌هاست یاد و خاطره فرزند شهیدش را با صبری زینبی پاس داشته است.

گرجی سعیدی، مادر شهید امدادگر داوود ذوالفقاری، از آخرین اعزام پسرش به جبهه روایت می‌کند؛ جوانی که با وجود مخالفت مادر و در حالی که رؤیای ازدواج و ساختن خانه‌ای برای آینده را در سر داشت، راهی جبهه شد و در عملیات کربلای ۵، هنگام امدادرسانی به رزمندگان، به شهادت رسید. داوود می‌توانست به مرخصی برود، اما ماندن در کنار هم‌رزمانش را انتخاب کرد؛ انتخابی که مادرش سال‌ها بعد، با حسرت آخرین خداحافظی، از آن سخن می‌گوید.

از بازی در کوچه‌های خاکی حصارک کرج تا روزهایی که پاتوقش مسجد جامع محله بود. این روایت مادری است که فرزند نخست خود را نه برای جنگیدنِ صرف، بلکه برای نجات جان مجروحان راهی جبهه کرد؛ مادری که می‌گوید: «وقتی چیزی را در راه خدا می‌دهی، دیگر دلتنگی معنایی ندارد.»