شهید «خدایار عباس زاده» در وصیت‌نامه خود می‌گوید: «دست هایم را از تابوتم بیرون آورید که دشمنان انقلاب بدانند من با دست‌های خالی از این دنیا رفتم و چشمان مرا باز بگذارید که دشمنان بدانند من این راه را با چشم باز انتخاب کردم و کورکورانه نبود.»

شهید «عزیزالله پورشریف» در وصیت نامه خود می‌نویسد: اگر من به آن هدف خویش یعنی شهادت نائل آمدم، فرزندان مرا با شور اسلامی آشنا کنید و سعی کنید تا آنجا که می‌توانند به تحصیل خود ادامه دهند.

شهید «عباس علی پیرفیروزجایی» در وصیت نامه خود می‌نویسد:‌ ای برادرانم! با شنیدن خبر شهادت من صبر پیشه کنید و با صبرنتان مشت محکمی بر دهان دشمنان بزنید و راهم را ادامه دهید و سعی کنید الگوی جوانان محل باشید و از راه اسلام و انقلاب جدا نشوید.

شهید «بهداد اسدی تپه سری» در وصیت نامه خود می‌نویسد: پدر و مادر عزیزم! اگر به جبهه می‌روم و پای در چکمه می‌کنم و سینه‌ی دشمن را نشانه می‌روم به خاطر خصم و کینه نیست بلکه برای احیای دین و صدور انقلاب است.

شهید «محمدرحیم بردبار» در وصیت نامه خود می‌نویسد: برادران و خواهران! باید بدانیم که آن چه از انقلاب اسلامی به ما رسیده است، مرهون الطاف و رحمت بیکران الهی است و وجود رهبر کبیر انقلاب اسلامی که به راستی قلب تپنده‌ای است برای این امت و انقلاب. بارالها! ما به راهی می‌رویم که امام خمینی روحی له الفدا می‌روند که یقین داریم راه امامان (ع) و پیامبر اکرم (ص) است.

شهید «علی اصغر حسین زاده» در وصیت نامه خود می‌نویسد: پدر و مادر گرامی و برادر و خواهر وقتی خبر شهادت فرزند و برادر شما رسید، روحیه‌ای شاد و خوب و عالی داشته باشید. برایم گریه نکنید، اگر نمی‌توانید جلوی گریه تان را بگیرید، برای سرور شهیدان امام حسین (ع) و علی اکبر امام حسین (ع) و قاسم بن الحسن (ع) و یارانش و به شهیدان در جبهه‌های کربلای ایران و سایر شهیدان ایران و جهان گریه کنید.

شهید «رحمت الله اصفهانی» در وصیت نامه خود می‌نویسد: من وصیتی ندارم جز آنکه شما را به مقاومت و پایداری در این جنگ درازمدت و طولانی، سفارش می‌کنم. چون این جنگ واقعاً مقدس است و شما را به خون شهیدان سوگند، نگذارید این جنگ به سازش کشیده شود. هرگز تا خون در بدن دارید، امام را تنها نگذارید.

شهید «علیرضا نوبخت» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: به خواهرانم توصیه می‌کنم در حفظ حجاب اسلامی، فاطمه زهرا (س) را الگوی خود قرار دهند.

شهید «عبدالحسین ریاحی» در وصیت نامه خود می‌نویسد: آری شهادت کبوتر خونین بالی است که از خانه کوچک فاطمه (س) به پرواز در آمده هست برای همه نسل‌ها و همه عصر‌ها، وقتی نامی از شهید و شهادت به میان می‌آید یک نام زودتر از همه نام‌ها میدرخشد و آن نام حسین بن علی (ع) سید الشهدا ست.

شهید «رضا شاکری» در وصیت نامه خود می‌نویسد: آری مرگ، برفرزندان آدم نوشته شده و برایش زینت قرارداده شد، آن اندازه گردن بند برای زن جوان زینت است مرگ با شرافت یعنی مرگ در راه خدا مایه افتخار است.