جانباز «عباس کرمی» در بیان خاطرات خود می‌گوید: سال ۱۳۶۰ بود که از طریق سربازی برای جبهه نام‌نویسی کردم. چون در گردان تکاوری بودم، هر جا که دشمن حمله می‌کرد، ما برای پاتک به همان منطقه اعزام می‌شدیم. وقتی جنگ شروع شد، تمام مردم یک‌دل و یک‌صدا می‌گفتند که باید کشورمان را نجات دهیم. من هم احساس وظیفه می‌کردم که باید به جبهه بروم.

جانباز «امراه مولائی جمال آباد» در بیان خاطرات خود می‌گوید: «واقعاً شهدا انسان های کاملی بودند. چطور بگویم، با دو سه کلمه نمی شود توصیف کرد. با ادب، کم حرف، کم رو، مهدی باکری به همه می گفت: «مومن»، به بزرگ به کوچک، تکه کلامش مومن بود.»

پدر شهید «ولی شهبازی سرگزی» می‌گوید: پسرم در پاسگاه رضوان خدمت می‌کرد. درگیری شدیدی با قاچاقچیان داشتند که در این درگیری، ۱۲ نفرشان به شهادت رسیدند. همیشه به من می‌گفت؛ به جبهه می‌روم و شهید می‌شوم و همان‌طور که گفته بود، همان هم شد.

جانباز 30 درصد و پدر دو شهید ابوالفضل رجب زاده می گوید: «من از سال 1357 به خاطر خدمت به مردم و محافظت از ناموس پای این انقلاب بوده‌ام و هم اکنون که ۸۵ سال سن دارم نیز حاضرم خانواده‌ام را در راه مردم، انقلاب، رهبری و قرآن حتی جانم را تقدیم کنم.»

جانباز 70 درصد «ابراهیم گرمانج کوسی» گفت: «گروهک‌های مختلف با اسلحه به سمت روستا می آمدند و ما مجبور بودیم به آنها نان بدهیم، می‌گفتند به جای سربازی برای دولت، سرباز ما باشید.»

جانباز 50 درصد ابراهیم صوفیانی‌زاده در بیان خاطرات خود می‌گوید: «سه بار گفتن نرو زخمی می‌شوی هر سه بار گفتم توکل بر خدا تا اینکه قدم‌هایم را می‌شمردم و پای چپم را گذاشتم روی مین، منفجر شد و پای چپم را برای همیشه از دست دادم.»

مادر شهید عبداله کاظمی گفت: امام را خیلی دوست داشت و عاشقش بود.

در زندگینامه شهید «سید محمد میرسالاری» می‌خوانیم: در دی ماه ۱۳۵۰ وقتی حکومت بعث ایرانیان را با خشونت از عراق بیرون راند، محمد هم به همراه خانواده‌اش عازم قم شدند. محمد عاشق جهاد در راه خدا و شهادت بود و سرانجام به آرزویش رسید.

مادر شهید «مهراب رشیدی گل‌روئیه» می‌گوید: اخلاقش خیلی خوب بود. زمانی که می‌خواست به جبهه برود به او گفتم؛ مادر اگر برای من باشی برمی‌گردی و اگر برای من نباشی پیش خدا می‌روی. برو خدا به همراهت باشد. یک روز فرزندم در خوابم آمد و گفت؛ اگر سر مزارم آمدی برایم گریه نکن چون من در راه خدا و اسلام رفتم.

سرهنگ خلبان شهيد نصرت الله آقايی، فرزند عباد الله، در روز پنجم فروردين سال 1327 در شهرستان ساوه به دنيا آمد. بعد از گذراندن دوران ابتدایی با خانواده به شهر مقدس قم مهاجرت کرد و در سال 1345 موفق به اخذ ديپلم رياضی از دبيرستان «شيخ صدوق» شد. نصرت الله علاقه خاصی به نهج البلاغه و سیره امیر المومنین علی (ع) داشت.