«سیده زینب دهقانی» مادر شهید سیدمهدی احمدی‌زاده در گفت‌وگو با نوید شاهد روایت کرد؛
دوازدهم آبان‌ماه ۱۳۷۸، پسری در خانواده مذهبی، سنتی احمدی‌زاده در شرق تهران به دنیا آمد که در اوج جوانی نامش در شمار شهدای جنگ رمضان قرار گرفت. «سیدمهدی احمدی‌زاده»، جوانی ۲۶ ساله، با قدی بلند، چهره‌ای آراسته، دلی مهربان و آرزوهایی بزرگ بود. جوانی که در کنار تحصیل و فعالیت حرفه‌ای در حوزه فناوری و طراحی سیستم، عاشق سفر، زیارت، ورزش و خدمت به دیگران بود. استقلال مالی داشت، اما دلش نمی‌آمد از خانه پدری دور شود؛ برای دوستانش وقت می‌گذاشت، مشکلاتشان را حل می‌کرد و بی‌منت دست دیگران را می‌گرفت. او دهم اسفندماه، یک روز پس از شهادت امام انقلاب، در پی حملات دشمن به مقام رفیع شهادت نائل گشت و با امام حسین(ع) و اهل بیت انس گرفت. مادرش هنوز از پسری می‌گوید که هر بار از خانه بیرون می‌رفت، برایش عکس می‌فرستاد تا بداند کجاست؛ پسری که هنگام سردرد مادر می‌گفت: «مامان! بیا بغلم، دراز بکش» و حالا جای خالی‌اش در تمام گوشه‌های خانه به چشم می‌آید. روایت مادر شهید سیدمهدی احمدی‌زاده، روایت زندگی جوانی است که پیش از آنکه شهید شود، در دل بسیاری از آدم‌ها جای گرفته بود.
