در آخرین بدرقه‌اش حالت خاصی داشت
خواهر شهید «نورالله احمدی» نقل می‌کند: «آخرین باری که می‌خواست به جبهه برود، همه فامیل برای بدرقه به منزل ما آمدند. حالت خاصی داشت. چهره‌اش نورانی شده بود.»
قسمت دوم خاطرات شهید «منصور احتشامی»
شهادت، نتیجه اعتقاد و ایمان راسخ او بود
برادر شهید «منصور احتشامی» نقل می‌کند: «خیلی سختی کشید تا او را به جبهه اعزام کنند ولی نشد. به محض اینکه دوران خدمتش تمام شد، دیگر طاقت نیاورد. سریع تصمیم گرفت برود جبهه. من فکر می‌کنم شهادت، نتیجه اعتقاد و ایمان راسخ او بود.»
قسمت نخست خاطرات شهید «منصور احتشامی»
همیشه از خدا شهادت می‌خواست
مادر شهید «منصور احتشامی» نقل می‌کند: «نه شب خواب داشت و نه روز آرامش! عجله داشت سپاه زودتر قبول کنه بره جبهه. خیلی با خدا بود. همیشه از خدا شهادت می‌خواست.»
خیلی قشنگه که تا وقتی خدا را ملاقات می‌کنی پاک باشی
برادر شهید «سید علی‌اصغر کاظمی» نقل می‌کند: «می‌گفت: چقدر قشنگه که آدم وقتی شهید میشه، قرآن توی جیبش باشه و تا وقتی که خدا رو ملاقات می‌کنه پاک باشه.»
مختار! امشب نور بالا می‌زنی
شوهر خواهر شهید «مختار گندم‌چین» نقل می‌کند: «مختار هر از گاهی مکثی می‌کرد و گاه به مردم و گاه به آسمان نگاه می‌انداخت. علی گفت: کجایی مختار؟ نور بالا می‌زنی، نکنه می‌خواهی شهید بشی؟»
بزرگترین خدمت به امام، تربیت فرزندان انقلابی است
خواهر شهید «محمد رامه‌ای» نقل می‌کند: «مادرم گفت: خوش به حال شما مردها، می‌رین جبهه و وظیفه‌تون رو انجام می‌دین. ما زن‌ها چی؟ گوشه خونه بشور و بساب و آخر هیچی! گفت: شما فقط با انقلاب باشین، احترام امام رو داشته باشین و بچه‌هاتون رو انقلابی تربیت کنین، اون‌وقت بزرگترین خدمت رو به امام کردین.»
قسمت دوم خاطرات شهید «محمدتقی همتی»
قول بده شفاعت‌مان کنی!
همسر شهید «محمدتقی همتی» نقل می‌کند: «در بیمارستان چند ساعت پیش او بودم. گفتم: حالا که مسئولیت بچه‌ها رو به عهده من گذاشتی، قول بده اون دنیا شفاعت من و بچه‌ها رو بکنی.»
قسمت نخست خاطرات شهید «محمدتقی همتی»
رضایت شهادتش را از من گرفتند
مادر شهید «محمدتقی همتی» نقل می‌کند: «در خواب دو نفر را دیدم که شیرینی آوردند. پرسیدند: رضایت داری پسرت رو ببریم؟ گفتم: رضایت؟ صبح فردا محمدتقی شهید شد.»
قسمت دوم خاطرات شهید «اسماعیل ولیئیمیآبادی»
شهادتش برایم مثل رؤیا بود
فرزند شهید «اسماعیل ولیئیمیآبادی» نقل می‌کند: «چهار ساله بودم که بابام شهید شد. یادمه با موتور یاما‌های آبی رنگش، مرا این طرف و آن طرف می‌برد. هنوز مزه بستنی‌هایی که برایم می‌خرید زیر دندان‌هایم است. ولی شهادتش برایم مثل رؤیا بود.»
قسمت نخست خاطرات شهید «اسماعیل ولیئیمیآبادی»
کاش بابا اینجا بود
همسر شهید «اسماعیل ولیئیمیآبادی» نقل می‌کند: «عقد پسرم حامد بود. حامد گریه افتاد و گفت: مامان! افتخار می‌کنم که بابا شهید شده، ولی یک لحظه آرزو کردم کاش الآن بابا اینجا بود!»