مسعود شعبانی یکی از دوستان شهید " صادق میرزایی " می گوید:« صادق بعد ازسال 1368و رحلت حضرت امام خمینی ( ره ) تا لحظه شهادت، پیراهن مشکی اش را ترک نکرد و معتقد بود که پدر معنوی ملت و برادرهای معنوی اش از دنیا رفته اند و در فراقشان فقط با این پیراهن است که تسکین می یابد.»

حاج علیمراد کیانی دوست و همرزم شهید" صادق میرزایی" می گوید:« در یکی از جلسه ها شهید بیان کرده بود مسیر منافقین را باید مین گذاری کنیم که بعدها متوجه شدیم ماشین منافقین روی مین رفته و منفجر شده و این خبر را منافقین از طریق رادیو اعلام کردند.»

سردار مهدی ظفری همرزم شهید " صادق میرزایی" می گوید: « شهید خیلی تمایل به ماندن در دنیا نداشت و دنیا با تمام بزرگی اش برای او کوچک بود. اعتقاد داشت وابستگی به دنیا، از وابستگی به معنویات و حضورش در جبهه کم می کند.»

"صورت ملکی" یک بانوی جانباز کرمانشاهی در بخشی از خاطرات خود می گوید:« با فریاد همسرم را صدا می زدم پس از چند دقیقه متوجه شدم که همسرم کنار من ایستاده و مرا به سوی وانتی که در میان تلی از خاک و آوار ایستاده بود هدایت می‌کند. در تمام این مدت همسرم در کنارم بود و پس از بازگشت از بیمارستان او بدون هیچ استراحتی، بلافاصله به جبهه بازگشت.»

"نسرین ماه دشتیان" یک بانوی جانباز روشن دل کرمانشاهی است که در بخشی از خاطرات خود می نویسد:« صورت وحشت زده مادر را برای آخرین بار در خاطره ی سرخ رنگ ذهنم به خاطر سپردم و به آرامی به وادی تاریکی و ظلمت محض قدم نهادم. آری این بود آخرین تابلوی حکاکی شده در آخرین صفحه خاطرات روشنی ام.»

«علی رضوانی» از رزمندگان دوران هشت سال دفاع مقدس استان کرمانشاه می گوید:« با نیروهای فرضیه دشمن درگیر شدیم و من به اسارت درآمدم. دشمن از نیروهای دموکرات کردستان بود. مرا کشان کشان می بردند و می زدند نیروی کمکی رسید و در نهایت دشمن فرار کرد.»

شهید "صابر رستمی " در یکی از یادداشت های به یادماندنی خود نوشته است:(( ترکش خورده بودم مرا به بیمارستان نیروی هوایی منتقل کردندبعد از یک دوره درمان به زیارت امام رضا ( ع ) رفتم اما باید بعد از بازگشت دوباره عمل می کردم تا اینکه دکتر به من گفت برو با خانواده ات دیدار کن عمل سختی داری که من خندیدم و گفتم دکتر مرا از مرگ نترسان.))

لطیف میرزایی همرزم" شهید سیاوش خداکرمیان" روایت می کند: شهید درخواست نیروهایش را فراهم می کرد و من فروتني و بلندي روح آن برادر شهيد را بعدها درك و فهميديم که شهید چقدر به يك نيرو تحت امر خود بها مي دهد.

با یکی از مجروحین مشغول صحبت بودم که صدایی توجهم را جلب کرد : " ببخشید خواهر! شما پرستار هستید؟" به طرف صدا برگشتم. جوانی پانزده، شانزده ساله را دیدم که سر تا پایش غرق خون بود. گفتم: " بله، پرستارم." گفت: " چشمانم نمی بینه، می شه کمی به من آب بدین؟

مادر شهید احمد بیگداشتی در روایتی کوتاه از فرزندش می گوید: 20 روز قبل از اعزام گفت من شهید می شوم چون خواب دیدم که می روم و دیگر برنمی گردم.