شهید امین دزفولی در قسمتی از وصیتنامه خود خطاب به پدر و مادرش نوشته است: «از شما میخواهم در مرگ من استوار باشيد و گريه و زاری نكنيد. انشاءالله خدا به شما صبر عطا فرمايد.»
شهید احمدپور در قسمتی از وصیتنامه خود نوشته است: «شهادت اگرچه برای ما هدف نيست بلكه وسيلهای برای اعلام اعتقادمان به وحدانيت حق و استقامتمان در ناملايمات میباشد.»
شهید اشرفی در قسمتی از وصیتنامه خود نوشته است: «عاشقانه به استقبال مرگ میروم اما چه مرگی؟ آيا مرگی که پايان حيات باشد؟ نه! مرگی که هر انسان متقی و هر مجاهدی با شناختی که به آن هدف و عقيده و آن جهانبينی اسلامی که دارد انتخاب میکند.»
شهید امیری سرند در قسمتی از وصیتنامه خود خطاب به پدر و مادرش نوشته است: «مبادا قطرهای اشک به خاطر از دست دادنم بريزيد، زيرا امانتي بودم نزد شما. ما امام را مثل مردم كوفه تنها نخواهيم گذاشت.»
شهید حسین حسینیان در قسمتی از وصیتنامه خود نوشته است: «اين را بدانند كه مجلس عزای من، مجلس جشن من است و هيچ اشكی برای من نريزيد چون شهادت آرزوی من بوده است و خود اين را خواستهام.»
شهيد ابراهيمی حسينآبادی در قسمتی از وصيتنامه خود نوشته است: «اسلام در داخل كشورمان را بنگريم، ما خود نمیدانيم كه اسلام در كشورهای ديگر چه وضعی دارد و مردمان محروم چه اميدهايی به اين انقلاب دارند.»
شهید جلالیپور در قسمتی از وصیتنامه خود نوشته است: «به عزیزانم مخصوصاً پدر و مادرم! توصیه میكنم كه ابداً گریه نكنند، كارى بس مشكل است اما میتوانید هنگامى كه به فكر ناله كردن مىافتید با گذاشتن نوار قرآن روح مرا شاد گردانید. به خدا توكل كنید و پیروز باشید. شب اول را قرآن برایم بخوانید.»
شهید احمد الواری در قسمتی از وصیتنامه خود نوشته است: «بدانيد كه من به آرزوی ديرينه خود كه همان شهادت في سبيلالله است رسيدهام و اين انتهای آرزويم بوده است. اميدوارم كه وظيفه سربازی امام زمان(عجالله) را به خوبی انجام داده باشم و امام عصر و نايبش را خشنود ساخته باشم.»
شهید ارزان فودی در قسمتی از وصیتنامه خود نوشته است: «اميدوارم كه من شهيدی همچون ياران امام حسين(ع) شوم نه شهيدِ مقام، حرص دنيا و غيره، شهيدی شوم كه فرشتگان خداوند به استقبالم بيايند.»