غلامرضا ولی‌ئی نصرآبادی از هم اردوگاهی‌های شهید «علی‌اکبر آلوستانی‌مفرد» لحظه شهادتش را روایت می‌کند: «در عملیات کربلای ۵ در محاصره دشمن قرار گرفتیم. زمانی که علی‌اکبر به اسارت رژِیم بعث عراق درآمد در همان عملیات کربلای ۵ از ناحیه کتف سمت چپ مورد اصابت تیرمستقیم قرار گرفت و دست سمت چپش را جدا کرده بود. هر روز حالش بدتر می‌شد. یادم می‌آید زمانی که نفس می‌کشید صدای نفس کشیدن خودش را می‌شنید. بهداری اردوگاه رسیدگی نمی‌کرد و شدت خونریزی و عفونت هر روز بیشتر می‌شد. این خونریزی ادامه داشت تا اینکه بر اثر ادامه عدم رسیدگی به شهادت رسید. من لحظه شهادت علی‌اکبر را دیدم. غریبانه به شهادت رسید.»

فرامرز پالیزدار نویسنده کتاب در حوزه ایثار و شهادت گفت: «شیوه و سبک زندگی شهدا منحصر به فرد هست و می‌توان از لابلای داستان زندگی آنها، سیره عملی زندگی‌شان را شناخت و رفتارها و اخلاقیات خودمان را با آنها مطابقت بدهیم. از این‌طریق می‌توان ارزش‌های نهفته در وجود آنها را درک کرده و از آن درس زندگی بیاموزیم.»

اکرم مقدسی کوزه‌کنانی مادر شهید مدافع حرم «میثم نجفی» می‌گوید: «علاقه زیادی به حضور در سپاه داشت. از من برای رفتن به سپاه اجازه گرفت و من با خوشحالی استقبال کردم و گفتم: آرزوی من این بوده که تو سرباز امام زمان (عج) باشی، حالا که خودت هم دوست داری حتماً برو. مدتی پیگیر استخدام در نهاد مقدس سپاه بود. روز مصاحبه در دفتر گزینش از میثم پرسیده بودند: «هدفت از آمدن به سپاه چیه؟» میثم جواب داده بود: هدف من سربازی امام زمان (عج) است.»

اکرم مقدسی کوزه‌کنانی مادر شهید مدافع حرم «میثم نجفی» نقل می‌کند: «عاشق روضه‌های حاج منصور ارضی بود و مثل باران بهاری پای روضه‌هایش اشک می‌ریخت. مدتی بود می‌گفت: «اجازه بدید موتور بخرم.» ولی من به خاطر خطراتش راضی نبودم. یک روز که خیلی خواهش و اصرار کرد گفتم: «عزیزم! موتور خطرات زیادی داره، چرا موتور می‌خوای؟» جواب داد: «می‌خوام باهاش برم مسجد ارک، پای روضه‌های حاجی.» وقتی حرف روضه به میان آمد، مخالفت نکردم و اجازه دادم موتور بخرد.»

اکرم مقدسی کوزه‌کنانی مادر شهید مدافع حرم «میثم نجفی» روایت می‌کند: «۲۰ ساله بود که یک روز به من گفت: «می‌خوام تشکیل خونواده بدم.» گفتم: «صبر کن پخته‌تر بشی! زندگی گرمی و سردی داره، بالا و پایین داره.» جواب داد: «فکر همه چیز رو کردم، به خدا توکل می‌کنم، ان‌شاءالله اتفاق بدی نمی‌افته.» گفتم: «ما توان کمک مالی به تو رو نداریم، باید یک پشتوانه مالی قوی داشته باشی.» گفت: «دارم!» با چشمان گرد شده و تعجب پرسیدم: «داری؟» جواب داد: «بله! بزرگترین سرمایه و دارایی من توکل به خداست.»

اکرم مقدسی کوزه‌کنانی مادر شهید مدافع حرم «میثم نجفی» روایت می‌کند: «احساس وظیفه برای کمک کردن فقط برای خانواده نبود. اگر کسی را می‌دید بار سنگینی دارد، سریع می‌رفت و از او می‌گرفت. مدرسه‌اش که می‌رفتم مسئولین مدرسه می‌گفتند: «خوش به سعادتتون که همچین پسری دارید، ما به حضور او در مدرسه افتخار می‌کنیم.» میثم برایم مایه‌ی فخر و مباهات بود و همین که می‌دیدم همه از او راضی هستند، خوشحال و دلگرم می‌شدم.»

زینب وطن خواه شربیاتی مادر شهید مدافع حرم «حجت اصغری شربیانی» گفت: «حجت در مراسم‌ها زیارت عاشورا می‌خواند و بیشتر اهل مناجات بود و کمتر مداحی می‌کرد. دوستان روحانی زیادی داشت که از آنها خط مشی می‌گرفت. بچه‌ها را دور خود جمع کرده بود و با خود به اردو‌های تفریحی و زیارتی می‌برد. گاهی آنها را به مشهد می‌برد. خیلی از اوقات حرم حضرت عبدالعظیم (ع) می‌رفتند اکثر بچه‌ها حداقل ۵ سال از خودش کوچک‌تر بودند. برایشان کلاس قرآن می‌گذاشت، مسابقات ورزشی راه می‌انداخت و با استفاده از پتانسیل بسیج و امکانات پایگاه تا می‌توانست کار فرهنگی می‌کرد.»

زینب وطن خواه شربیاتی مادر شهید مدافع حرم «حجت اصغری شربیانی» می‌گوید: «حجت خیلی علاقه داشت وارد سپاه شود و لباس مقدس پاسداری از انقلاب را بپوشد، لذا برای جذب در سپاه پیگیر بود و تا قبل از ورود به سپاه بیکار نمی‌نشست.»

زینب وطن خواه شربیاتی مادر شهید مدافع حرم «حجت اصغری شربیانی» روایت می‌کند: «خدمتش که تمام شد، معنویتش بیشتر شده بود و تغییرات زیادی در اعمال و رفتارش دیده می‌شد، کم حرف و ساکت شده بود و گویی در این عالم نبود. کتاب‌های عرفانی می‌خواند یکی از کتاب‌هایی که به آن علاقه‌ی زیادی داشت، کتاب عطش آیت‌الله سیدعلی قاضی طباطبایی بود. روحیات و معنویت ایشان برایش خیلی جالب و جذاب بود.»

محترم خدارحمی مادر شهید مدافع حرم «محمد آژند» نوشت: «۳۵ سال کم نیست برای مادرِ تو بودن. برای نگاه کردن به قد و بالایت و در دل، قربان‌صدقه‌ات رفتن. برای گوش دادن به صدای مردانه‌ات و اشک ریختن برای ارباب‌مان با روضه‌ها و نوای دل‌نشینت. آسان نیست از تو دل بریدن و دیدن جای خالی‌ات که هر روز بیش‌تر از قبل در دلم قد می‌کشد و بزرگ‌تر می‌شود و راه نفسم را بند می‌آورد. محمدم! رفتنت مادر، درد کمی که نیست،»