از شهید «رضا جنیدی‌جعفری» روایت شده است: «قبل از شهادت زنگ زد و خواهرش به او گفت: در جبهه اين همه رزمنده‌ها جلوی دوربين و خانواده‌هايشان آنها را می‌بينند تو هم يک دفعه جلوی دوربين بيا تا ما تو را ببينيم، گفت: كار بايد برای رضای خدا باشد، مگر من آمدم اينجا خودنمايی كنم كه تو من را در تلويزيون ببينی.»

از شهید «رضا جنیدی‌جعفری» روایت شده است: «در عرض دو سال قدش از پدرش هم بلندتر شده بود، رشد فكری و رشد علمی او نيز از پدر و ديگر برادرانش بيشتر بود. ديگر نمی‌ترسيد اين بچه‌ همان بچه ديروز بود كه از همه چيز می‌ترسيد حالا چه شده كه از هيچ چيز نمی‌ترسد و زمان جنگ كه شد خواست برود جبهه غرب من بهش گفتم ...»

از شهید «رضا جنیدی‌جعفری» روایت شده است: «يک عكس رضا برای ما فرستاد و پشت عكس نوشته بود: اين عكس را شما ببينيد و بنويسيد كه ما چه قدر به خط مرزی نزديک هستيم و وقتي كه از جبهه آمدم برای اين عكس كلی برايتان توضيح می‌دهيم. اين عكس را نگه‌داريد تا بيايم هرچه قدر من نگاه می‌كنم هيچ چيز از اين عكس متوجه نمی‌شوم و اين عكس آخرين عكسی بود كه برای ما فرستاده بود چون ديگر نيامد و بعد از آن شهيد شد.»

مادر شهید «رحمان محمودپور» نقل می‌کند: «رحمان آخرین باری که به مرخصی آمده بود به من گفت: اگر من لیاقت شهادت داشتم و شهید شدم از تو می‌خواهم که زینب گونه عمل کنی در مجالس عزا گریه نکنی تا منافقان بگویند برای از دست دادن پسرش گریه می‌کند و یا حرف‌های دیگری که می‌زنند. البته وقتی کسی در خانه نبود گریه کن، وقتی بیرون می‌روی خوشحال باش و افتخار کن که پسرت در راه خدا کشته شده است.»

از شهید «محمود کرمی» روایت شده است: «همه زندگی، لحظه لحظه‌های دیدنش، بودنش و زیستنش خاطره بود. وقتی راه می‌رفت، می‌خندید، نوحه سرایی برای مولایش می‌کرد، گریه‌های شبانه می‌کرد و حتی خوابیدنش خاطره بود.»

مادر شهید «محمدابراهیم حسن آبادی» نقل می‌کند: «وقتی برف زیاد می‌بارید و راه مردم بسته می‌شد، راه را باز می‌کرد، در پی حل مشکلات دیگران بود و هرچه در توان داشت برای رفع گرفتاری مردم انجام می‌داد.»

مادر شهید «علیرضا حسن آبادی» روایت می‌کند: «صبح‌ها واسه نماز صبح می‌رفت سر خاک شهدا، نمازش رو اونجا می‌خواند و توی سرما و برف آنجا را تمیز می‌کرد و برمی‌گشت.»

میثم اکبراشرفی فرزند شهید «محسن اکبراشرفی» در دلنوشته‌‍‌ای برای پدر نوشت: «در تمام لحظات زندگی‌ام هنوز چه کودکانه دلم برایت پَر می‌زند و تو خوب می‌دانی که چقدر دلتنگ نگاه پدرانه و نوازشگر و مهربان توآم اما با همه‌ی این دلتنگی‌ها حالا خوب می‌دانم که دلیل رفتنت چه بود. حالا خوب می‌دانم که چقدر از عشق، سرشار بودی و چه خوب راه و رسم عاشقی را می‌دانستی. هنوز چشم به راه توام و با تمام وجود دوستت دارم.»

خواهر شهید «بهروز سعادتمندی» روایت می‌کند: «بهروز یک هفته قبل از شهادت، وصیت‌نامه‌ای نوشته و برای خانواده ارسال می‌کند. در آن از خداوند منان مسئلت می‌نماید که مفقودالاثر گردد و قبرش گمنام باشد و سفارش کرده بود اگر چنین شد، پیراهنش را دفن و سنگ قبری به عنوان یادبود برایش در نظر بگیرند. که دعایش مستجاب شد و به آرزوی خود رسید.» ادامه این روایت را در نوید شاهد می‌خوانید.

حسین سعادتمندی دوست شهید «حمید حاج جعفری» روایت می‌کند: «شهید حاج‌جعفری از افراد موفق و موثر در کار‌های فرهنگی و اجتماعی بود. اخلاص و از خودگذشتگی و ایثار بود و خدمت و جانفشانی برای هم نوع، جزئی از وجود ذاتی‌اش بود، که با اهداء خون پاکش در این راه حقانیت خود را به اثبات رساند.»