شهید گمنام نهضت امام (ره)؛ روحانی ساده‌زیستی که مردم با مهربانی از او یاد می‌کنند

به گزارش خبرنگار نوید شاهد، دکتر عباسعلی زالی، وزیر اسبق کشاورزی، روایت خاطرات خود از شهید «آیت‌الله محمدصادق صدوق» به دوران کودکی و نوجوانی‌اش در روستای تیکن از توابع گلپایگان بازمی‌گردد؛ جایی که به گفته او، شهید صدوق نیز در آن متولد شده بود و فاصله خانه‌هایشان چندان زیاد نبود.

زالی درباره چگونگی آشنایی‌اش با این شهید می‌گوید:عباسعلی زالی هستم. متولد سال ۱۳۱۶ در یکی از روستا‌های اطراف گلپایگان به اسم تیکن متولد شدم و شهید صدوق هم در آنجا متولد شده بود. منزل ما با منزل او فاصله زیادی نداشت. همین همسایگی باعث شده بود گاهی سخنان شهید صدوق را بشنوم و از صحبت‌های او استفاده کنم. شهید صدوق در روستا منبر می‌رفت و برای مردم صحبت می‌کرد و از آنجا که روحانی دیگری در روستا حضور نداشت، اهالی برای پرسش‌های شرعی و طرح مسائل خود به او مراجعه می‌کردند.

روحانی‌ای که مردم به او مراجعه می‌کردند

زالی با اشاره به جایگاه شهید صدوق در میان اهالی روستا، می‌گوید: تنها فردی بودند که در روستا معمم بودند و صحبت می‌کردند. شهید صدوق برای مردم صرفاً یک روحانی نبود، بلکه کسی بود که اهالی می‌توانستند مسائل و مشکلات خود را با او در میان بگذارند و از راهنمایی‌هایش بهره‌مند شوند.

وزیر اسبق کشاورزی درباره نحوه برخورد شهید صدوق با مراجعه‌کنندگان می‌گوید: او با مهربانی به پرسش‌های مردم پاسخ می‌داد و برای شنیدن حرف‌های آنان حوصله به خرج می‌داد. هر کسی می‌خواست، می‌توانست به او مراجعه کند یا مسائلش را مطرح کند و پاسخ‌گو باشد. شهید صدوق، با وجود آنکه امکان کمک مالی به همه مراجعه‌کنندگان را نداشت، می‌کوشید با راهنمایی و همدلی، گرهی از مشکلات آنان باز کند.

سادگی و مردم‌داری؛ ویژگی‌های ماندگار شهید صدوق

یکی از نکاتی که در خاطرات زالی از شهید صدوق برجستگی دارد، ساده‌زیستی و دوری او از مال‌اندوزی است. زالی در توصیف این ویژگی‌ها می‌گوید: انسان متدین و خوبی بود و این نبود که دنبال مال دنیا باشد یا از مردم خواسته باشد چیزی بگیرد. اهالی روستا، هر زمان به راهنمایی یا پاسخ یک پرسش شرعی نیاز داشتند، می‌توانستند به او مراجعه کنند و او با خوش رفتاری جواب می‌داد. شهید صدوق حتی در ساعات پایانی روز نیز مراجعه‌کنندگان را می‌پذیرفت. منزلش حیاطی کوچک و اتاقی در طبقه دوم داشت که مردم برای گفت‌و‌گو و بیان مسائل خود به آنجا می‌رفتند.

این خاطره، به روایت زالی، تصویری از روحانی‌ای به دست می‌دهد که شنیدن حرف مردم و پاسخ‌گویی به آنان را در زندگی روزمره خود جای داده بود.

اندوه مردم از دستگیری و زندانی شدن شهید صدوق

زالی در بخش دیگری از خاطراتش، به واکنش اهالی روستا پس از دستگیری شهید صدوق اشاره می‌کند: حضور این روحانی برای مردم اهمیت زیادی داشت؛ زیرا اهالی برای طرح مسائل شرعی و دریافت راهنمایی به او مراجعه می‌کردند و پس از دستگیری‌اش، از این ارتباط محروم شدند. مردم ناراحت بودند، چون بالاخره تنها روحانی‌ای بود که در روستا بود و خودشان نمی‌توانستند به دیدن او بروند. شهید آیت‌الله محمدصادق صدوق پس از دستگیری به زندان منتقل شد و در نهایت در زندان قصر تهران در چهارم آبان ۱۳۴۰ به شهادت رسید. پیکر او تاکنون پیدا نشده است و محل دفنش هم اعلام نشد.

روایت دکتر عباسعلی زالی از شهید جاویدالاثر«آیت‌الله محمدصادق صدوق»، بیش از هر چیز بر چهره مردمی روحانی‌ای تأکید دارد که در خاطره هم‌روستاییانش با مهربانی، سادگی و شنیدن درد دل مردم شناخته می‌شد؛ ویژگی‌هایی که به گفته او، سبب شده بود اهالی روستا به او اعتماد داشته باشند و از دستگیری و زندانی شدنش اندوهگین شوند.

انتهای پیام/