شبی که راز فاش شد

به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید یحیی میرزاپور» بیستم اردیبهشت ۱۳۴۰ در شهرستان دامغان دیده به جهان گشود. پدرش اسماعیل و مادرش رقیه نام داشت. تا چهارم متوسطه درس خواند. به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت. چهاردهم آبان ۱۳۶۱ در عین‌خوش توسط نیروهای بعثی بر اثر اصابت گلوله به سینه، شهید شد. پیکر وی را در گلزار شهدای فردوس‌رضای زادگاهش به خاک سپردند.

جبهه، سرزمین خیر و برادری

یحیی همیشه با ذکر خدا و دعا به رخت خواب می‌رفت و به ما هم توصیه می‌کرد با ذکر بخوابید تا خواب راحتی داشته باشید. وقتی به قبرستان می‌رفتیم، می‌گفت: «چه جای راحتی! چه آرامشی اینجاست!»

وقتی از جنگ می‌پرسیدیم، می‌گفت: «شما در بی‌خبری هستید. آنجا همه خیر، شادی، دوستی، محبت، برادری و برابری است و غیرت و مردانگی و یک رنگی.»

(به نقل از خانم برادر شهید)

حرفی که در من اثر گذاشت

تازه از شاهرود آمده بودیم. برای دیدنش به پایگاه بسیج رفتم. بعد از احوال‌پرسی و خسته نباشی گفت: «برادرجان! اگر شما و مادر اجازه بدید، من برم جبهه!» به روی خودم نیاوردم. دوباره سؤالش را تکرار کرد.

گفتم: «فکر نمی‌کنی با ادامه تحصیلت به مملکت و انقلاب بیشتر کمک می‌کنی؟» بعد از لحظاتی سکوت شروع به گریه کرد. گفتم: «یحیی! چرا گریه می‌کنی؟»

گفت: «چطور می‌تونم ببینم که پیرمرد‌هایی با سن بالا در جبهه می‌جنگند و من اینجا بی‌کار باشم و هیچ‌کاری براشون نتونم بکنم!» از حالش جا خوردم. حرفش در من اثر گذاشته بود. گفتم: «هرطور که صلاح می‌دونی انجام بده!» آن روز با چهره خندان از هم جدا شدیم و حدود دو ماه بعد خبر شهادتش به من رسید.

(به نقل از برادر شهید)

راز آن شب

داشتم رادیو گوش می‌کردم، مارش نظامی می‌نواخت. دلم بدجور شور یحیی را می‌زد. به بچه‌هایم گفتم: «بلندشین بریم شاهرود!» از پدرخانمم خداحافظی کردیم و راه افتادیم. از یکی از دوستانش سراغ یحیی را گرفتم. بهم گفت: «یحیی زخمی شده و بیمارستان دامغانه. اگه سرش بزنی ضرر نداره.»

یه دفعه به ذهنم آمد نکنه یحیی شهید شده باشه. بهش گفتم: «یحیی شهید شده؟ اگه واقعیتش اینه به من بگو!» با تأثر سری تکان داد و گفت: «بله!»

گریه امانم را بریده بود. با سرعت آمدم طرف خانه مادرم. وقتی داخل کوچه شدم، یکی از همسایه‌ها گفت: «نرو خانه‌تان! مادرت خبر ندارد!» رفتم خانه همسایه. مادرم به آنجا آمد. تا مرا دید، گفت: «چی شده ننه؟ این وقت شب اومدی خونه همسایه چی کار؟» انگار دلش آگاه شده بود. گفت: «یحیی طوریش شده؟»

گفتم: «ننه! انگار یحیی زخمی شده!»

گفت: «مهدی! جانِ من راستش را بگو.»

جواب دادم: «ننه! راستش را گفتم.»

باهم به خانه رفتیم. تا صبح به مادر چیزی نگفتم. صبح شد. خانم همسایه به منزل ما آمد تا به مادرم رسید، گفت: «از یحیی چه خبر؟» دیگه مادرم متوجه شد که یحیی شهید شده.

(به نقل از برادر شهید)

انتهای متن/