از سجاده عشق تا سنگر شهادت؛ روایت زندگی شهید «حمیدرضا رجبی»، مرزبان عاشق ولایت و وطن
به گزارش نوید شاهد ایلام، شهید «حمیدرضا رجبی» فرزند محمد حسین متولد ۲۲ آبان ماه ۱۳۷۶ در شهر ایلام دیده به جهان گشود. از همان دوران کودکی، دلبسته مسجد، پایگاههای بسیج و محافل مذهبی بود. عشق به شهدا در وجودش ریشه دوانده بود و تلاش میکرد سبک زندگی خود را با سیره و منش آنان هماهنگ کند. در ارتباط با اقوام، فردی خونگرم، صمیمی و خوشرفتار بود؛ از دروغ و ریا دوری میکرد و نماز اول وقت از مهمترین پایبندیهای اعتقادیاش به شمار میرفت.

آشنایی عمیقتر با فرهنگ عاشورا و مکتب سیدالشهدا (ع)، شوق خدمت در مسیر ولایت و آرزوی شهادت را در وجودش پررنگتر کرد. او تنها به بیان علاقهاش به شهدا بسنده نمیکرد، بلکه میکوشید در رفتار و کردار نیز ادامهدهنده راه آنان باشد.
ابراهیم هادی؛ الگویی برای قهرمانی و جوانمردی
علاقه شهید حمیدرضا رجبی به شهدا، در انتخاب مسیر زندگی و حتی فعالیتهای ورزشیاش نیز جلوه داشت. با الگوگیری از شهدای ورزشکار، بهویژه شهید ابراهیم هادی، به رشتههای رزمی روی آورد و با تلاش و پشتکار توانست در مسابقات استانی و کشوری مدالهایی کسب کند. برای او ورزش تنها میدان رقابت و کسب افتخار نبود؛ فرصتی برای پرورش اراده، تقویت روحیه پهلوانی و الگو گرفتن از قهرمانانی بود که پیش از آنکه در میدانهای ورزشی بدرخشند، در میدان ایمان و ایثار قهرمان شده بودند.
انتخاب سختی مرزبانی به جای آسایش زندگی
شهید رجبی با وجود تحصیل در رشته مهندسی معماری و فراهم بودن امکان اشتغال در شرکتهای مرتبط با رشته تحصیلیاش، مسیر دیگری را انتخاب کرد. او عاشق خدمت به مردم، نظام و ولایت بود و ترجیح داد به جای انتخاب زندگی آسوده و برخورداری از موقعیتهای مادی، لباس مقدس مرزبانی جمهوری اسلامی ایران را بر تن کند. این انتخاب، آغاز مسیری دشوار و سرشار از مجاهدت بود. او دورههای سخت آموزشی و تکاوری را در شهرهای مختلف کشور پشت سر گذاشت؛ یک سال در مشهد مقدس، در جوار بارگاه ملکوتی حضرت علیبنموسیالرضا (ع)، و پس از آن دو ماه در شهر یزد آموزشهای تخصصی تکاوری را گذراند. در ادامه، در تهران و در جریان برنامه آموزشی نیروهای مرزبانی، در مراسمی با حضور مقام معظم رهبری، حضرت آیتالله العظمی امام خامنهای، حضور یافت و پس از اجرای رزمایش در برابر ایشان، با دریافت درجه برای آغاز خدمت به منطقه مرزی بانه در استان کردستان اعزام شد.
دو مجروحیت در مسیر پاسداری از مرزهای وطن
خدمت در مناطق مرزی، با شرایط دشوار جغرافیایی، آبوهوایی و خطرهای مستمر همراه بود. شهید حمیدرضا رجبی در دوران خدمت خود در منطقه بانه، دو بار دچار مجروحیت شد. نخستین حادثه زمانی اتفاق افتاد که برای رفتن به محل کمین، با خودرو عازم مأموریت بود. شرایط نامساعد جوی و وضعیت نامناسب جاده باعث شد خودرو از مسیر منحرف شده، واژگون شود و به دره سقوط کند. در این حادثه، پای راست او آسیب جدی دید. پس از مدتی و با بهبودی نسبی، بار دیگر در یک شب سرد زمستانی، هنگام درگیری با گروهکهای تجزیهطلب و تروریستی، در شرایطی که بهتنهایی در حال انجام مأموریت بود، از ناحیه پای چپ هدف گلوله قرار گرفت و مجروح شد. این حادثه به جانبازی او انجامید. وفاداری و ایستادگی او در دفاع از نظام و پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران چنان بود که به گفته خانواده، نامش در فهرست سیاه گروهکهای تروریستی و تجزیهطلب قرار گرفت.
دردی که پنهان ماند و خدمتی که متوقف نشد
عوارض مجروحیتهای پیدرپی، زندگی روزمره شهید رجبی را با دشواریهای فراوانی روبهرو کرد. جراحات پا بهمرور دچار عفونت و شکستگی شدید شد؛ بهگونهای که برای دو تا سه ماه در منزل و زیر نظر پزشک خصوصی تحت مراقبت قرار گرفت. پس از آن نیز به دلیل آسیبدیدگی استخوانها، توانایی راه رفتن طولانیمدت را از دست داد و با مشکلات جسمی متعددی مواجه شد.
با وجود این شرایط، او میتوانست با استفاده از وضعیت جسمانی خود درخواست بازنشستگی کند و از ادامه مأموریتهای دشوار مرزی فاصله بگیرد؛ اما عشق به شهدا و احساس مسئولیت در برابر مردم و میهن، اجازه نداد میدان خدمت را ترک کند. به روایت خانواده، در موضوع رسیدگی به وضعیت جانبازی و انتقال محل خدمت او به ایلام نیز کمکاریهایی صورت گرفت، اما این مسائل هرگز موجب دلسردیاش نشد. سرانجام پس از سه سال و نیم خدمت در منطقه مرزی بانه، به منطقه موسیان شهرستان دهلران منتقل شد. به دلیل آسیبهای جسمانی و جراحات پا، از حضور در مأموریتهای کمین منع شد و در رسته فاوا، که از رستههای حفاظتی است، به خدمت خود ادامه داد.
زندگی مشترک؛ پیوندی با عطر شهدا و ایمان
عشق به شهدا در زندگی شخصی و انتخاب همسر نیز جایگاه ویژهای داشت. شهید حمیدرضا رجبی در روزهای مرخصی، بخش زیادی از اوقات خود را به زیارت قبور شهدا و شهدای گمنام اختصاص میداد. او با شهدا انس و الفتی عمیق داشت و آرامش خود را در کنار مزار آنان جستوجو میکرد. در یکی از همین روزها که برای زیارت شهدای گمنام رفته بود، با دکتر مجتبی زینیوند، معلم سابق خود در دوران دبیرستان، روبهرو شد. پس از گفتوگو با ایشان، این دیدار زمینهساز آشنایی و پیوندی مبارک شد. با توجه به اصرار پدر و مادر برای ازدواج، شهید حمیدرضا به خانوادهاش گفت که خانواده معلم سابق خود را برای این امر در نظر دارد، اما از داشتن فرزند دختر در آن خانواده اطلاعی ندارد. پس از پیگیری پدر و آشنایی بیشتر دو خانواده، مشخص شد که خانواده دکتر زینیوند دختری متدین و باایمان دارند.
از آنجا که ایمان و اعتقادات مذهبی همسر آینده برای شهید اهمیت فراوانی داشت، این آشنایی به ازدواج انجامید و زندگی مشترکشان را بر پایه مهر، محبت، توکل به خداوند و ارادت به اهلبیت عصمت و طهارت (ع)، بهویژه حضرت زینب کبری (س)، آغاز کردند. ثمره این زندگی عاشقانه، دختری به نام «حلما» بود؛ نامی که با عشق و ارادت پدر به حضرت زینب (س) برای او انتخاب شد.
پدری مهربان، برادری دلسوز و انسانی بیادعا
شهید رجبی در کنار مسئولیتهای سنگین نظامی، در محیط خانواده نیز فردی مهربان، مسئولیتپذیر و دلسوز بود. علاقه فراوانی به قرآن کریم داشت و همین انس با کلام وحی، او را به تشویق برادران و خواهرش برای فراگیری قرآن و شرکت در کلاسهای قرآنی سوق میداد. تحصیل و کسب علم اعضای خانواده برایش اهمیت زیادی داشت. همواره بر درس خواندن برادران و خواهرش تأکید میکرد و آرزویش این بود که آنان در مسیر علم، معرفت و دانش به درجات بالایی دست پیدا کنند. او با وجود تحمل سختیهای فراوان در زندگی و مأموریتهای دشوار مرزی، هیچگاه مشکلاتش را به خانواده و اقوام منتقل نمیکرد. حتی درباره شرایط سخت خدمت و مسائل امنیتی و حفاظتی مأموریتهایش نیز به دلیل تعهد و وفاداری به نظام، سخنی بر زبان نمیآورد.
بیاعتنا به مادیات؛ آرامشی به نام رضایت خدا
پس از تولد دخترش حلما و گذشت حدود چهار سال از خدمت در منطقه گرمسیری موسیان، شهید رجبی برای نزدیکتر شدن به خانواده، درخواست انتقال به شهر ایلام یا منطقهای نزدیکتر را مطرح کرد؛ اما با وجود مجروحیت و شرایط جسمانی دشوار، به هنگ مرزی مهران منتقل شد و خدمت خود را در این منطقه ادامه داد. او هیچگاه دلبسته مادیات، امتیازات و موقعیتهای دنیوی نبود. با وجود دو نوبت مجروحیت در حین خدمت، پرونده جانبازیاش سه بار در کمیسیون بنیاد شهید بررسی شد، اما در هر سه نوبت فاقد درصد جانبازی اعلام شد. جانبازی او از سوی نیروی انتظامی مورد تأیید قرار گرفته بود. هرگاه موضوع جانبازیاش در جمع خانواده مطرح میشد، با آرامشی خاص تنها یک جمله میگفت: «حق به حقدار میرسد؛ اگر جانبازی حق من باشد، خداوند آنگونه که لیاقت من است، آن را به من عطا میکند.» پس از بیان این جمله، دیگر تمایلی به ادامه صحبت درباره این موضوع نداشت. برای او اصل، انجام وظیفه و رضایت خداوند بود، نه دریافت امتیاز و برخورداری از عنوان و موقعیت.

پایان راهی که از کودکی آغاز شده بود؛ شهادت در هنگ مرزی مهران
شهید حمیدرضا رجبی سالها از عمر خود را در سختترین شرایط مرزی سپری کرد؛ از سرمای طاقتفرسای بانه تا گرمای سوزان موسیان و مأموریتهای دشوار مرزبانی در مهران. او با وجود مجروحیتها و محدودیتهای جسمانی، سنگر خدمت را رها نکرد و تا آخرین لحظات به عهد خود با مردم و میهن وفادار ماند. سرانجام در دهم اسفندماه سال ۱۴۰۴، در پی حمله هوایی رژیم صهیونیستی و ارتش آمریکا به هنگ مرزی مهران، به آرزوی دیرینه خود رسید و به درجه رفیع شهادت نائل آمد. حمیدرضا رجبی همان جوانی بود که از کودکی در مسجد و پایگاه بسیج با نام شهدا مأنوس شده بود، در میدان ورزش از ابراهیم هادی الگو میگرفت، در سنگر مرزبانی سختیها را به جان میخرید و در زندگی شخصی نیز ایمان و محبت را سرلوحه قرار داده بود. او رفت، اما راهی را به یادگار گذاشت که از سجاده و مسجد آغاز شد، از میدان ورزش و سنگرهای مرزی گذشت و سرانجام به آسمان شهادت رسید. مزار این شهید گرانقدر در بهشت رضا شهر ایلام قرار دارد.
انتهای پیام/