میراثدار غیرت ایل؛ از تبار شهادت تا آسمان آرامش «آخرین وداع وحید؛ از وصیتهای پیش از رفتن تا پرواز آسمانی در هنگ مرزی مهران
به گزارش نوید شاهد ایلام؛ صبح آخرین روزی که از خانه به سمت هنگ مرزی مهران حرکت کرد، هیچکس تصور نمیکرد آن خداحافظی ساده، آخرین دیدار باشد. اما خودش انگار میدانست. برای رفتنی بزرگ آماده شده بود؛ رفتنی که بازگشتی در آن نبود. به آرایشگاه رفت، موهایش را مرتب کرد، ریشش را آراست، غسل کرد و با شوقی عجیب آماده شد. نه نشانی از اضطراب در چهرهاش بود و نه ترسی در دلش؛ تنها آرامشی عمیق داشت، آرامش کسی که مقصد را میشناسد و برای رسیدن به آن لحظهشماری میکند.

در میان تمام حرفهای آن روز، وصیتی کرد که دل هر شنوندهای را میلرزاند:
«بابا مریض است… من را در صالحآباد دفن نکنید. در بهشت رضای ایلام به خاک بسپارید تا هر وقت دلتنگ شدید، راحت بتوانید به دیدنم بیایید. برای شما زحمت نباشد…»
چه کسی باور میکرد جوانی در آغاز راه زندگی، اینگونه از آرامگاه خود سخن بگوید؟
اما وحید تنها به این وصیت بسنده نکرد. بیمهنامههایی را که به نام مادر و خواهرش تنظیم کرده بود، با دقت برایشان توضیح داد و تأکید کرد که از جزئیات آن باخبر باشند. از خواهرش خواست رمز تلفن همراهش را
فظ کند و گفت:
«در قسمت یادداشتها چیزهایی نوشتهام؛ اگر روزی اتفاقی افتاد، آنها را بخوان.»
انگار میخواست هیچ حرف ناگفتهای روی زمین نماند.
شب پیش از شهادت، بارها با خانواده تماس گرفت. نگرانیاش نه برای خودش، بلکه برای عزیزانش بود. مدام سفارش میکرد:
«مراقب خودتان باشید… بابا مریض است… داداش (مادربزرگ) تنهاست… امشب شب خوبی نیست، بروید دنبالش…»
دلش طوفانی را حس کرده بود؛ طوفانی که قرار بود فردای آن شب، آسمان زندگیاش را به رنگ سرخ شهادت درآورد.
با وجود آنکه تا دوشنبه در مرخصی بود، به محض آغاز درگیریها، بیدرنگ وسایلش را جمع کرد و آماده بازگشت شد. خانواده تلاش کردند مانع رفتنش شوند، اما پاسخ او تنها یک جمله بود:
«نمیشود دوستان و همکارانم آنجا باشند و من اینجا بمانم.»
او مرد میدان بود؛ مردی که مسئولیت را از جان خویش عزیزتر میدانست.
مادر خواست برایش حلواخرما درست کند. وحید، اما حتی در آن لحظه نیز تنها به خودش فکر نمیکرد.
گفت: «مامان، ما بیستوپنج نفر هستیم. برای همه درست کن تا با هم بخوریم.»
و همان حلوا را با خود به منطقه برد. بعدها همرزمانش تعریف کردند که آن شب یکی دیگر از نیروها نیز حلوا آورده بود و همه کنار هم خوردند؛ بیآنکه بدانند در حقیقت، ضیافت بدرقه چند پرنده آسمانی برپا شده است.
تنها یک ساعت پیش از شهادت، برای دوستش پیام فرستاد. پانزده دقیقه قبل از پرواز نیز برای خواهرش پیامکی نوشت. میخواست آخرین سفارشها و وصیتهایش را به او برساند، اما تقدیر مجال نداد؛ جمله ناتمام ماند و روحش راهی آسمان شد.
وحید از کودکی نیز متفاوت بود. روحی بزرگتر از سن و سالش داشت. اطرافیانش میگویند: «همیشه مثل آدمبزرگها رفتار میکرد.»
نام او در میان فامیل و دوستان، مترادف ادب، متانت و مهربانی است. در بیستونه سال زندگیاش، کمتر کسی را میتوان یافت که از او دلخوری یا رنجشی به خاطر داشته باشد.
برای خواهرش فقط یک برادر نبود؛ پناهی امن و تکیهگاهی استوار بود. بارها به او گفته بود:
«بابامون مریضه؛ من برات پدری میکنم. هر چیزی خواستی به خودم بگو.»
و حقیقتاً نیز چنین بود.
در روزهای پرشور محرم، او را میان خیل زائران امام حسین (ع) میدیدند؛ آرام، بیادعا و خالصانه در خدمت عاشقان سیدالشهدا. خدمت به زائران برایش افتخار بود و خادمیِ حسین (ع) را نعمتی بزرگ میدانست.
نظم و مسئولیتپذیری از ویژگیهای همیشگی او بود. چنان دقیق و منظم زندگی میکرد که گویی از سالها قبل برای نبودنش برنامهریزی کرده بود تا خانوادهاش پس از او کمتر دچار سختی شوند.
حتی در آخرین دیدار، ساک داروهای پدر را مرتب کرد و به خواهرش آموزش داد که اگر روزی حادثهای رخ داد یا کسی نیازمند کمک بود، چگونه باید از او مراقبت کند.
تمام دغدغهاش دیگران بودند. آنقدر نگران آسایش اطرافیانش بود که کسی نفهمید در دل خودش چه شوق عظیمی برای دیدار معشوق نهفته است.
او بارها گفته بود:
«اگر بروم، دیگر برنمیگردم…»
و برای این رفتن، شوقی عجیب داشت.
سرانجام رفت؛ آرام، مطمئن و عاشقانه.
رفت تا به وعدهای برسد که سالها در دلش پرورش داده بود. رفت تا لباس سرخ شهادت را بر تن کند و مهمان سفرهای شود که تنها بندگان خاص خدا به آن دعوت میشوند.
امروز وحید بکیزاده در میان ما نیست؛ اما نام و یادش در قلب خانواده، دوستان، همرزمان و تمام کسانی که او را میشناختند زنده است. مزارش در بهشت رضای ایلام، پناه دلتنگیهای مادر، آرامش نگاه پدر و قبله اشکهای خواهرش شده است.
او رفت، اما مردان خدا هرگز نمیمیرند؛ فقط از زمینی کوچک به آسمانی بیانتها کوچ میکنند.
روحش شاد، راهش پررهرو و یادش جاودان…
انتهای پیام/