آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۶۵۱۴
۱۱:۴۰

۱۴۰۵/۰۸/۲۷
مادر شهید «عیسائی»

یعقوب نظرکرده امام زمان (عج) بود

شهید عیسائی
مادر شهید عیسائی از خاطرات فرزند شهیدش می‌گوید.


به گزارش نوید شاهد همدان، توران مهرابی از شیرزنان دیار الوند و مادر شهید یعقوب عیسائی است، زنی دلیر که هشت سال دفاع مقدس را در خانه روستایی خود پشتیبانی جنگ را از کار‌هایی همچون پختن نان، شکستن قند، پختن مربا، پاک کردن و خشک کردن سبزی، بافت و دوخت لباس رزمندگان، تهیه آجیل‌های شور و شیرین و ... انجام داده و در سویی دیگر هر پنج پسر خود را راهی جبهه‌ها کرده است. 

یکی از آن پسر‌ها که به قول مادر نظرکرده امام عصر بوده، پیشکشی به آستان منجی عالم بشریت شده است تا نظام جمهوری اسلامی در مسیر جهانی شدن همچنان پرقوت و پرتوان به سمت پیشرفت در حرکت باشد.

در گفت و گویی با این مادر دلیر و استوار خاطرات نوجوان ۱۵ سالشه اش را می‌خوانید.

یعقوب پسر پنجمم بود که در سال ۱۳۴۹ در روستای سولان از توابع شهر مریانج متولد شد و از همان کودکی با همه فرزندانم تفاوت داشت. او پسری مهربان و دانا بود که همیشه از او راضی بودم.

معتقدم که یعقوب از همان اول نظرکرده امام زمان (عج) بود چراکه دو مرتبه در کودکی با معجزه‌های امام عصر درباره یعقوب مواجه شدم و برایم ثابت شدکه امام زمان او را انتخاب کرده است.

کودک بود که در یکی از شب‌ها تب بسیاری داشت و هرکاری می‌کردیم خوب نمی‌شد، شب از نیمه گذشته بود که بینی او به شدت شروع به خونریزی کرد و تا صبح ادامه داشت از آنجایی که در روستا بودیم و دکتر در دسترس نبود با دارو‌های گیاهی سعی در درمانش کردم ولی افاقه نکرد به ناگاه دلم شکست و از ته دل امام زمان را صدا زدم و شفایش را خواستم، صبح که شد او را به مریانج بردم، دکتر تا او را دید گفت این بچه چطور زنده مانده است؟ او مخملک شدید گرفته ولی حالش در حال بهبودی است.

یک مرتبه هم تکه‌ای نان در گلویش گیر کرده بود، هرچه می‌کردیم نان از گلو پایین نمی‌رفت و بیرون هم نمی‌آمد، بچه‌ها در حال خفه شدن بود، با ناخن و تلاش طولانی مدت نان را از گلوی یعقوب بیرون آوردیم که باعث شد تا مدت‌ها خونریزی کند، آنجا هم با مدد از صاحب زمان (عج) شفایش را گرفتم و بچه بعد از مدتی بهبود یافت.

قرآن کوچکی داشتیم که همیشه همراهش بود و در جیب پیراهنش نگه می‌داشت به او می‌گفتم ممکن است قرآن به زمین بیفتد و یا کثیف شود، از طرفی قرآن باید در جای خوب قرار بگیرد و محترمانه با آن رفتار شود، او لبخند می‌زد و می‌گفت کجا بهتر از قلبم که قرآن را روی قلبم نگه می‌دارم، او قرآن را تا همیشه در جیب پیراهنش نگه داشت و با خود به سرای ابدی برد.

از همان کودکی به نماز و روزه اهمیت بسیار می‌داد و این رفتار از کودکی به سن و سال یعقوب عجیب به نظر می‌رسید، در مدتی به کارگری می‌رفت و قبل از رفتن به سرکار با صاحب کار توافق می‌کرد که اگر اجازه می‌دهی نمازم را بخوانم به سر کارت می‌آیم و از طرفی یک ساعت بعدش می‌مانم ولی اگر اجازه نماز نمی‌دهی نمی‌آیم.

در ماه رمضان روزه می‌گرفت و پیراهنش را بالا می‌داد و جلوی آفتاب دراز می‌کشید، می‌پرسیدم چرا این کار را می‌کنی می‌گفت می‌خواهم گناهانم بخشیده شود، می‌گفتم آخر تو چه گناهی داری که بخاطر آن انقدر ریاضت می‌کشی؟ و او می‌گفت هرکسی اندازه خودش در پیشگاه خدا گناهکار است.

به مدرسه که می‌رفت در ماه رمضان روزه می‌گرفت، اما معلمان آن زمان کمتر به این مسئله اهمیت می‌دادند و در مدرسه صبحانه و ناهار درست کرده و می‌خوردند، یک روز به مدیر مدرسه گفته بود اولاُ روزه خواری معلمان در مدرسه و در ماه رمضان کار درستی نیست در ثانی خوراکی‌هایی که معلم‌ها در مدرسه درست می‌کنند و بوی آن به راه می‌افتد باعث می‌شود دل بچه‌ها آب شود، چون خیلی از آن‌ها توان مالی زیادی ندارند و دلشان شکسته می‌شود! و مدیر با تذکر یعقوب بساط سفره معلمان را بسته بود و این خاطره را مدیر مدرسه پس از شهادت یعقوب برایمان تعریف کرد.

چهار پسرم در جبهه بودند و همسرم نیز می‌خواست به جبهه برود ولی مخالفت کردم و گفتم حداقل یکی از شما‌ها بمانید او ماند ولی یعقوب به جای پدرش رفت و به او گفته بود می‌خواهم به جبهه بروم مادر باید مرا حلال کند چراکه حلال هم نکند من باز به جبهه می‌روم، به او گفتم صبر کن برادرهایت بیایند بعد برو ولی مخالفت کرد از پله‌ها که پایین می‌رفت گفت من می‌روم و دیگر برنمی گردم، رفت و سه ماه بعد پیکر بی دستش بازگشت.

در یکی از شب‌ها جلوی تلوزیون نشسته و پیگیر اخبار جنگ بودم، در اخبار چندنفر از بچه‌های مریانج را نشان داد که شهید شده بودند و من تصویر یعقوب را در تلوزیون دیدم ولی به خودم نهیب می‌زدم شبیه اوست و یعقوب نیست، فردای آن روز از بسیج آمدند و پیگیر پدر یعقوب شدند تا او را با خودشان به بسیج ببرند، دلم گواه بد می‌داد که تصویر دیشب همان یعقوب خودم است، عکسش را برداشتم و با پدرش به بسیج رفتیم، آنجا که رسیدم به آن‌ها گفتم این عکس شهید است و بعد از چند روز پیکرش بازگشت و به خاک سپرده شد.

چهل روز از شهادتش می‌گذشت خوابش را دیدم که پرچمی در دستش بود و در حال رفتن به جایی بود، پرسیدم کجا می‌روی؟ گفت می‌خواهم بروم تا کربلا را آزاد کنم و به راستی که یعقوب در راه آزادی کربلا به شهادت رسیده بود.

در یکی از روز‌های قبل از شهادت یعقوب، شهید ابوالقاسم علامه نصرت را که هم روستائیمان بود دیدم، ایشان جوانی برازنده، مودب، متین و مومن بود، ایشان لب رودخانه نشسته بود تا من را دید احوالپرسی کرد و گفت از پیش بچه هایتان آمدم و هر چهارتا سالم بودند خیالتان راحت و این آخرین باری بود که او را دیدم و ابوالقاسم رفت و بعد‌ها شنیدیم که به اسارت درآمده و در آنجا به شهادت رسیده است.

گفت‌و‌گو از سمانه پورعبداله


گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه